Koopkracht chronisch zieken en gehandicapten daalt sterk Monique kreeg een beroerte en ging er financieel zwaar op achteruit

Koopkracht
vrouw
door Bianca Lathouwers
gepubliceerd:
laatst gewijzigd:
999 keer bekeken

De miljoenennota is gepresenteerd. Éen ding is zeker: we gaan er met zijn allen op achteruit als het om koopkracht gaat. Maar sommige Nederlanders worden harder in de portemonnee getroffen dan anderen. Zoals de chronisch zieken en gehandicapten in ons land. Monique is één van hen.


Door de nieuwe bezuinigingen moet ik als gehandicapte de riem nog steviger aantrekken

In september presenteerden de CG-Raad (Chronisch zieken en Gehandicapten-Raad Nederland) en Platform VG (Landelijk Platform Verstandelijk Gehandicapten) een Nibud-rapport . Hierin werd berekend wat het voor chronisch zieken en gehandicapten betekent als financiële regelingen in 2014 wegvallen. In het kader van de Wet tegemoetkoming chronisch zieken en gehandicapten (Wtcg) krijgt deze groep nu nog een toeslag tussen de € 154 en € 514 per jaar. Volgend jaar vervalt dit.

Koopkrachtverlies

Ook de compensatie van het eigen risico van € 99 per jaar en de belastingaftrek voor specifieke zorgkosten vervallen volgend jaar. Tel uit je koopkrachtverlies. Dat heeft het Nibud gedaan. Hieruit blijkt dat vooral mensen met hoge zorgkosten zwaar worden getroffen. Zo levert een alleenstaande met een WIA-uitkering 10% in, dat is 948 euro per jaar. Een gezin dat leeft met op het minimumloon gaat er 7% op achteruit, dat is ruim 1800 euro netto. Een alleenstaande met een klein pensioen levert 8% in, dat is 1680 netto per jaar. En daar komen de algemene maatregelen die iedereen treffen nog bovenop.

Lang zal je leven op de strokeafdeling

Fikse cijfers die pas echt gaan leven als er een gezicht bij hoort. Het gezicht van Monique bijvoorbeeld. Monique is 38 als ze in de zomer van 2006 wordt getroffen door een beroerte. Getrouwd en moeder van twee zoons viert ze haar 39 ste verjaardag op de strokeafdeling van het ziekenhuis. “Je hele leven is van de een op de andere dag veranderd. In alle opzichten. Lichamelijk sleep ik met mijn linkerbeen en kan ik mijn linkerarm niet meer gebruiken. Maar ook geestelijk en financieel heeft die beroerte veel impact gehad.”

De eindjes aan elkaar knopen

Voor die zomer van 2006 werkte Monique 20 uur per week bij thuiszorg. Daarnaast werkte ze 9 uur per week zwart als poetsvrouw in verschillende huishoudens. “Door die beroerte ben ik 100% afgekeurd. Daarom krijg ik een uitkering van 75% van mijn laatstverdiende loon. Ik leverde dus 25% in en ben ook mijn zwarte bijbaantje kwijt. Uiteraard zonder compensatie, dat is het risico van zwart bijverdienen. Dat hakte er flink in. Zeker toen ook mijn man vanwege de recessie minder kon werken. Hadden we het voorheen best goed met zijn viertjes, nu moeten we de eindjes aan elkaar zien te knopen.”

Aangepaste auto

Monique wilde wel werken. Graag zelfs. Daarom ging ze met behulp van het UWV diverse keren op snuffelstages. “Daarvoor had ik wel een aangepaste auto nodig. De € 2.500 die deze aanpassingen me kostte, kreeg ik gelukkig wel vergoed. Maar we moesten wel zelf een redelijk nieuwe auto kopen om aan te laten passen.” Uit de snuffelstages bleek al snel dat werken helaas geen optie meer was. “Dat betekent dat ik bijna altijd thuis ben. Waardoor ook de kosten voor gas, water en licht verhoogd zijn. Je hebt immers sneller verwarming en licht aan en ook staat de televisie eerder aan.”

Voorgesneden groentes

In huis hoefde verder alleen de badkamer te worden aangepast. Een douchestoeltje en een beugel werden geplaatst. “Hiervan moesten we zelf 35% betalen. Nee, ik weet echt niet meer hoe hoog dat bedrag was. Verder zijn er meer kosten waar je niet zo snel bij nadenkt. Ik kan bijvoorbeeld geen groentes snijden, dus die moet ik tegen een hogere prijs voorgesneden kopen. Dat lijkt een klein voorbeeld, maar op jaarbasis met een gezin vol stevige eters, loopt het aardig op.”

De bijdrage vanuit de Wtcg dekte niet alle kosten, maar het compenseerde wel wat. Dat dit nu wegvalt, gaan we zeker voelen.

Elke vijf jaar weer een kostbare keuring

“Vanwege alle medicijnen die ik slik kom ik elk jaar met gemak aan mijn eigen risico van € 350 (in 2014 wordt dat € 360, red.). Ook heb ik naast mijn auto een scootmobiel waarvoor ik per maand € 20 aan eigen bijdrage betaal. Omdat ik slechts korte stukjes kan lopen, heb ik een invalidenparkeerplaats voor de deur. Die kostte me € 400. Daarnaast moet ik elke 5 jaar een nieuw rijbewijs aanvragen, inclusief neurologische keuring. Daarvoor betaal ik elke keer € 200,-.

Moet straks de auto de deur uit?

“Vanuit de Wtcg kreeg ik tot nu toe elk jaar € 500. Dat dekte niet alle kosten die ik door mijn handicap maak, maar compenseerde wel wat. Dat valt nu dus weg, net als die € 99 compensatie voor het eigen risico. Ook krijg ik elk jaar nog € 335 vanuit het UWV, omdat veel belastingvoordelen weg zijn gevallen. Als dat ook verdwijnt, dan moet ik misschien mijn auto de deur uit doen. Dat zou een enorme aanslag zijn op mijn zelfstandigheid. Hopelijk komt het niet zover. Voor mij en voor die duizenden Nederlanders die in ditzelfde schuitje zitten.”

Lichtpuntjes zie ik gelukkig ook wel. Zeker als ik naar de toekomst van mijn zoons kijk. Ze doen het allebei uitstekend, op school en met werk. Ze dragen daarnaast allebei een steentje bij aan het huishouden. Door deze situatie hebben ze een flink stuk verantwoordelijkheid erbij gekregen en dat gaat ze vast en zeker helpen in de rest van hun leven. Zo heeft dit verhaal ook een positieve kant.”


De bezuinigingen van het kabinet raken chronisch zieken en gehandicapten hard in hun portemonnee. Monique is één van hen.