“Ik werkte zwart... én had een uitkering” Mijn Geldgeheim

Mijn Geldgeheim
man in stad
door Martine Etten
gepubliceerd:
laatst gewijzigd:
5323 keer bekeken

Een Geldgeheim… we hebben er allemaal wel één. In deze rubriek vertellen anderen hier openhartig over. Deze week het geheim van Jeroen (45).


Wat is jouw Geldgeheim?

“Jaren geleden, na mijn studententijd, werkte ik zwart in een café. Van een vriend kreeg ik te horen hoe gemakkelijk het was om een uitkering te krijgen. In een opwelling besloot ik er een aan te vragen… en: het lukte. Vervolgens had ik maandenlang een heel riant inkomen: een uitkering plus m’n verdiensten van het café én fooi. Ik ben er zelfs met een vriend heel luxe van op vakantie gegaan. Toch heb ik er achteraf spijt van. Ik schaam me er echt voor.”

Hoe is dit zo gekomen?

“In 1989 was ik klaar met mijn opleiding Toerisme. Ik ging daarna een jaar reizen en werken in het buitenland. Eenmaal terug in Nederland kon ik meteen weer aan de slag in een café. Daar had ik tijdens mijn studententijd ook gewerkt. Ik kreeg 10 gulden per uur, handje contantje.”

Maar je vond dat je te weinig verdiende?

“In het café verdiende ik met alle fooien erbij bijna 2000 gulden per maand. Dat was veel… Maar op een avond gaf iemand mij de tip: “Vraag een uitkering aan, je hebt officieel geen werk, dus je hebt er recht op.” Ik twijfelde even, maar besloot toch een bezoekje te brengen aan het GAK*. Daar legde ik mijn verhaal uit. Ik verdraaide de waarheid door te zeggen dat ik na mijn jaar in het buitenland nog geen baan had kunnen vinden in Nederland. Dat was niet waar, ik had nog niet eens gesolliciteerd.”

En toen?

“Tot mijn stomme verbazing reageerde de man met wie ik het gesprek had heel begripvol. Hij zei zelfs dat ik echt de tijd moest nemen om een geschikte baan te vinden. Ik dacht: hoe kan je dat nou zeggen? Als ik het uitzendbureau binnenloop heb ik meteen werk! Ik kreeg de uitkering dus, het was meer dan 900 gulden per maand. Met het geld van het café had ik dus bijna 3000 gulden in de maand. Echt een topinkomen, ik was begin 20!”

Oesters eten en rosé drinken op het terras in Zuid-Frankrijk, op kosten van de belastingbetaler in Nederland

Kreeg je spijt?

“Diep in mijn hart wist ik: dit kun je toch niet maken? Maar het was zó gemakkelijk. Van het geld dat elke maand binnenkwam heb ik samen met een vriend zelfs een reis naar Zuid-Frankrijk gemaakt, met de Mercedes van zijn vader. De hele dag oesters eten en rosé drinken op het terras. Jachten kijken en slapen in een leuk hotel. Op kosten van de belastingbetaler in Nederland. Terwijl m’n vrienden op een goedkope camping zaten, aan de Costa Brava. Als ik daar nu weer aan terugdenk, dan schaam ik me dood. Gelukkig kreeg ik na een half jaar viavia een baan aangeboden. Een échte baan, 5 dagen per week en ‘wit’. Ik heb meteen mijn werk bij het café opgegeven. Én ik zette mijn uitkering stop. Het startsalaris was nog geen 1800 gulden, ik ging er flink op achteruit. Toch vond ik dat ik het moest doen. Want ik wist wel dat ik fout zat. En ik wilde ook verder in het leven.”

Hoe kijk je er nu, meer dan 20 jaar later, op terug?

“Tot op de dag van vandaag heb ik wroeging. Zwart werken en je handje ophouden past niet bij elkaar. Vrienden en familie weten niet dat ik ooit een uitkering heb gehad. Zij kennen mij als iemand die ‘uitkeringtrekkers’ fel veroordeelt. Dat doe ik ook echt. Ik heb er geen goed woord voor over. De meeste mensen met een uitkering kunnen namelijk gewoon aan het werk. Maar diep in mijn hart weet ik dat ik geen haar beter ben.”

*Gemeentelijk Administratiekantoor (nu: het UWV).